Podstawą obrony w każdej technice jest zejście z linii ataku lub odchylenie kierunku wyprowadzonego ataku samemu pozostając w miejscu. Aikidoka z reguły przemieszcza się w krótkiej i profilowanej pozycji (hanmi kamae), z charakterystycznym ustawieniem stóp (sankaku), wykonując zwroty i obroty ciała (tai sabaki). Dla Kobayashi Ryu charakterystyczne jest eliminowanie zbędnych tai sabaki. Im mniej chodzenia tym wyższy poziom technicznego zaawansowania. Aikidoka nie przeciwstawia swojej siły ciosom napastnika, lecz podłącza się do ataku. Nie wymaga to dużego wydatku energetycznego i jednocześnie umożliwia to obezwładnienie lub pozbawienie równowagi atakującego. Trudność polega między innymi na kontrolowaniu tzw. linii centralnej. Chodzi o to, aby partner treningowy nawet przez ułamek sekundy nie miał możliwości znalezienia błędu w naszej technice.

Umiejętnością o znaczeniu podstawowym w praktyce aikido jest dążenie do utrzymania równowagi swojego ciała (czucie położenia swojego środka ciężkości), niezależnie czy przemieszczamy się, czy znajdujemy się w pełnym ruchu z atakującym partnerem (równowaga dynamiczna). Mistrz Giampietro Savegnago określa aikido jako szukanie stabilności u siebie i jej braku u uke. Należy podkreślić, że cała motoryka techniki swój początek bierze z ruchu bioder, które niejako napędzają pozostałe człony ciała. Każda technika bazuje na wykorzystaniu ciężaru swojego ciała, a nie siły rąk. Ideałem jest całkowity relaks, bez jakichkolwiek napięć mięśniowych. Zasada wypełniania odkrytych miejsc poprzez uderzenia (atemi) we wrażliwe punkty ciała w celu zdekoncentrowania przeciwnika, to kolejny ważny aspekt techniczny w aikido. Uderzenie te w czasie treningu nigdy nie dochodzą do celu i są wykonywane w bezpieczny dla partnera sposób. Atemi nie zaburza harmonii i płynności ruchu, które są niezbędne do wykonania technik aikido. Podstawową rolą jest permanentne kontrolowanie przeciwnika przez cały czas wykonywania techniki, kontrola wspomnianej wcześniej tzw. linii centralnej. W zależności od sytuacji korzysta się z różnych atemi. Uderzenia wykonuje się różnymi częściami ciała. Najczęściej stosuje się uderzenia punktami znajdującymi się na krawędziach dłoni i stóp, uderzenia łokciami i kolanami. Właściwie wykonane atemi jest niewidoczne dla uke. Nie chodzi w tym momencie o szybkość, lecz sposób i moment jego wykonania.

 

 

Techniki (waza) aikido polegają najogólniej na wykonywaniu dźwigni (osae waza) lub rzutów (nage waza). Rzuty w aikido są efektem umiejętnego zmieniania dystansu, właściwego wychylenia, wyczucia timingu oraz wykorzystania siły odśrodkowej (ura). W czasie treningu z partnerem chodzi o znalezienie punktu w czasie i przestrzeni, w którym dysponuje on najmniejszą siłą i jest najmniej stabilny (kusushi) co pozwala na dowolne manewrowanie jego ciałem. Zastosowanie dźwigni oprócz powyższych elementów wiąże się ze znajomością anatomii ludzkiego ciała. Techniki wykonuje się w trzech różnych układach tzw. suwari waza – obaj ćwiczący siedzą, hanmi hantachi waza – broniący się siedzi, a atakujący stoi lub tachi waza – gdy obaj stoją.

Poniżej przedstawione są elementy bez których nie istnieje technika aikido:

  • Kontrola centrum (hara)
  • Linia centralna i sztuka kreowania techniki
  • Równowaga i stabilność
  • Strategia kamae i ustawienia hanmi
  • Dystans
  • Timing
  • Atemi
  • Kiai
  • Kuzushi
  • Meguri i marui
  • Uke, atak i asystowanie w technice
  • Ki i aiki

Odrębny dział stanowią techniki z użyciem broni – głównie jo (kij), boken (drewniany miecz) oraz tanto (drewniany nóż).

Równolegle do poszczególnych technik należy doskonalić sposoby asystowania i odbierania techniki, czyli ukemi waza. Sztuka padania jest równie ważna jak techniki. Bez opanowania podstawowych padów nie można bezpiecznie wykonać większości technik. Dzięki ukemi trenujący wyposażeni są w narzędzie chroniące ich przed skutkami upadku bądź dynamicznie wykonanej techniki i co ważne odczuwają efektywność dobrze wykonanej techniki.

Translate »