Aikitaiso (tłum. aiki gimnastyka) to bardzo rozbudowany dział aikido łączący w sobie elementy praktyki z filozofią. Aikitaiso są to specyficzne ćwiczenia doskonalące funkcje organizmu odpowiedzialne za jakość techniki i taktyki aikido. Intensywność tych ćwiczeń jest umiarkowana i pozbawiona obciążeń aparatu ruchowego, a w czasie ćwiczeń zaangażowane są wszystkie stawy i grupy mięśniowe. Dla poszczególnych stawów wykonywane są wolne ruchy w maksymalnym zakresie we wszystkich płaszczyznach z dużą precyzją i starannością. Znaczna część ćwiczeń obejmuje połączenia trzonów kręgów, stawy międzykręgowe oraz duże stawy kończyn. Z punktu widzenia struktury treningu aikitaiso to ćwiczenia przygotowujące do wysiłku w następnej jego części, czyli pełnią funkcję typowej rozgrzewki. Pełnią również funkcję ćwiczeń doskonalących niektóre ze zdolności motorycznych, głównie kształtując gibkość i koordynację. W aspekcie technicznym kształtują poczucie centrum – hara. Poza typową rozgrzewką na aikitaiso składają się również umiejętność prawidłowego oddychania (głównie torem brzusznym) oraz umiejętność wyzwalania relaksu mięśniowego. Aikitaiso zawiera spory zasób ćwiczeń oddechowych, określanych jako kokyu undo. Wypracowanie właściwego oddychania obok wspomnianego skupienia na hara jest najtrudniejszym elementem właściwie całej sztuki aikido. Można je wykonywać zarówno w seiza jak i w wysokich pozycjach. Ćwiczenia aikitaiso mają niebagatelne znaczenie dla równowagi energii wewnętrznej człowieka. Dzięki aikitaiso można regulować świadomie i w sposób kontrolowany jej przepływ w organizmie. Należy pamiętać, że aikitaiso stanowią kompletną i autonomiczną części treningu aikido.

 

 

Podstawowy schemat ćwiczeń aikitaiso:

  • Shin kokyu, tori fune i furi tama jest to trzy elementowy zestaw stanowiący medytację w ruchu. Pierwotnie O`Sensei praktykował tzw. chin kon ki shin. Najprościej rzecz ujmując polegało to na uspokojeniu ducha i wprowadzeniu stan kompletacji. Obecnie głównym celem shin kokyu jest wprowadzenie psychiki w stan koncentracji i skupienia uwagi na treningu.
  • Funakogi undo lub tori fune jest to ćwiczenie imitujące ruchy wiosłowania galerników. Wykonywane jest w trzech rytmach: oddychanie ho-ei rytm wolny (lewa pozycja), oddychanie ei-ei rytm średni (prawa pozycja), oddychanie ei-sa rytm szybki (lewa pozycja).
  • Furi tama (tłum. drżenie ducha) należy do oryginalnych elementów aikitaiso. Polega na wprowadzeniu w wibracje ciała przez potrząsanie rękami. Energiczne wibracje rękami powodują rozluźnienie kręgosłupa.
  • Tekubi no undo to ćwiczenia dla nadgarstków i przedramion. Polegają one na wykonaniu dźwigni stawowych z elementem rozciągnięcia więzadeł i mięśni okołostawowych. Wykonywane są w kolejności: kote gaeshi undo, nikyo undo, sankyo undo, ude nobashi undo, nikyo – yonkyo undo.
  • Sayo otoshi podobnie jak wiosłowanie doskonali balans ciała z tą różnicą, że odbywa się on w kierunkach bocznych. Zwracam uwagę na utrzymanie wyprostowanych pleców i swobodne oddychanie w rytmie jedna strona jeden wydech. Sayo otoshi jest przykładem płytkiego tj. obojczykowego oddychania, gdzie wydech wspomagany jest mechanicznym naciskiem powodującym zmniejszenie objętości klatki piersiowej.
  • Kubi no undo to ćwiczenia dla głowy, szyi i karku które, zajmują swoje oddzielne miejsce. Szyja i kark w pierwszej kolejności są aktywowane poprzez zginanie na boki, skręcanie i krążenie, zginanie w przód i w tył. W każdym z ćwiczeń szyi działamy rozciągająco na jej mięśniówkę.
  • Kokyu undo ten-chi to ćwiczenie jest przerwą na ponowne nagromadzenie energii z oddechu. Nie działamy tu wyłącznie na wyobraźnię, lecz konkretnie uzupełniamy tlen niezbędny w przemianach energetycznych mięśni i narządów.
  • Kata no undo. Staw ramienny, mostkowo-obojczykowy i barkowo-obojczykowy oraz mięśnie obsługujące te stawy aktywowane są w ćwiczeniach dla barków.
  • Kata hineri to ćwiczenie rotacji tułowia, barków i ustawienia kręgosłupa lędźwiowego.

W następnej kolejności wykonuje się oklepywanie. Specyficzne oklepywanie ponownie wpływa na termoregulację i obwodowy przepływ krwi. Rozpoczynamy od nóg, lekko zaciśniętymi pięściami oklepuje się uda z góry, od wewnątrz i na zewnątrz. Następnie oklepywane są pośladki i okolice lędźwi, ramiona, przedramiona. Generalnie masaż w aikitaiso może przyjmować różne formy tzn.: stosuje się oklepywanie, rozcieranie i ucisk. Miejsca do, których niemożliwe jest samemu dosięgnąć tj. mięśnie grzbietu masowane są na końcu aikitaiso w tzw. kołysce. Ćwiczenie kołyski korzystnie wpływa na połączenia międzykręgowe, a także zwiększa przepływ krwi w tkankach przykręgosłupowych.

Ashikubi no taiso – dzięki tym specyficznym ćwiczeniom wiele osób przywróciło do pełnej sprawności osłabione mięśnie stopy. Waga tych ćwiczeń dla dzieci jest nieoceniona.

Koshi no undo należą do ćwiczeń wzmacniających biodra, ściany tułowia i kręgosłup. Celem tych ćwiczeń jest ponownie kształtowanie poczucia hara.

Kołyska (koho undo) wprowadza do elementów padów. Wykonywana może być na trzech poziomach; niskim, średnim i wysokim.

Kingyo undo i haishin undo to ćwiczenia typowe dla relaksacji mięśni przykręgosłupowych i połączeń międzykręgowych. Zazwyczaj wykonywane są one na końcu zajęć aikido

 

Translate »