Aikido wyposaża ćwiczących w umiejętność bezpiecznego padania – tzw. ukemi waza (z jap. łap, chwytaj swoje ciało). Generalnie stosowanie padów w sztukach walki wiąże się z zachowaniem bezpieczeństwa, a główną zasadą jest zrozumienie istoty akceptowania techniki przez wykonanie padu. Dzięki ukemi możliwy jest systematyczny trening bez ryzyka kontuzji oraz realne wykonanie przez tori techniki obronnej. Innymi słowy ukemi są narzędziem metodycznym usprawniającym proces treningu technik obronnych. Ukemi waza nadają technikom wyraz piękna i estetyki ruchu. Efektywne pady to piękne pady i odwrotnie. Sztuka ukemi w ujęciu szczegółowym posiada dwie strony: umiejętność asystowania (prawidłowy atak i jego kontynuacja, zachowanie zgodne z logiką walki, próba odzyskania równowagi lub pozycji) oraz umiejętność przyjęcia skutków techniki (ucieczka od niebezpiecznych elementów techniki poprzez wykonanie odchylenia danej części ciała, ucieczka i ustawienie ciała do padu, wykonanie właściwego padu).

Pady naucza się w pierwszej kolejności przed przystąpieniem do właściwej nauki technik. Charakter zajęć aikido pozwala na dopasowanie ukemi do możliwości trenujących. Ci, którzy są zaawansowani wiekowo lub mniej sprawni motorycznie wykonują wersje mniej dynamiczne i miękkie pady. Napaleńcy mogą wykazać się większy hartem ciała w padach twardych i dynamicznych. Na doskonalenie ukemi poświęcone jest około 20 % pojedynczych zajęć. Przy czym dla stawiających „pierwsze kroki” warto poświęcić nawet 50 % treningu na oswojenie ciała z podłożem. Dobierając odpowiednie ćwiczenia i ich optymalną objętość proces przejścia do padów w technikach jest stosunkowo krótki około 1-2 miesiące. Ucząc się aikido należy pamiętać, że nie ma możliwości nauczenia się technik omijając i rezygnując z nauki padów. Obie sfery są nierozerwalnie ze sobą powiązane, i nie ma mistrza, który wcześniej nie był doskonałym uke. Ucząc się ukemi uczymy się aikido.

 

 

Repertuar ukemi można podzielić na dwie podstawowe grupy. Pady miękkie polegające na przetoczeniu ciała po podłożu (zenpo kaiten ukemi, ushiro kaiten ukemi, yoko (ushiro otoshi) ukemi, ikkyo ura (yoko otoshi) ukemi, nikyo (mae otoshi) ukemi i różne formy kołysek) i pady twarde (kote gaeshi (mae yoko) ukemi, zenpo ukemi, dynamiczne yoko ukemi), w których z reguły ciało przykleja się do podłoża możliwie największą powierzchnią. W praktyce obie grupy wzajemnie się przeplatają, a twarde formy w mistrzowskim wykonaniu wykonywane są miękko. Technika ukemi to przede wszystkim umiejętność zrelaksowania całego ciała, przy jednoczesnej samoasekuracji głowy, kręgosłupa i miednicy. Siła upadku nigdy nie jest kumulowana na wymienione wyżej części ciała, co mogłoby skończyć się uszkodzeniem narządów wewnętrznych tych okolic. Po dziesiątkach lat doświadczeń treningowych ugruntowały się specyficzne pozycje i ustawienia poszczególnych części ciała względem siebie w taki sposób, aby siła uderzenia zamieniona była na siłę odśrodkową w czasie przetoczenia (miękkie) lub rozproszona została na całe ciało z zachowaniem asekuracji wrażliwych części (twarde).

Sztuka padania uczy również prawidłowego oddychania, jest doskonałym ćwiczeniem tlenowym (aktywuje układ sercowo – naczyniowy i oddechowy) oraz kształtuje umiejętność czucia środka ciężkości. W ujęciu motorycznym pady doskonalą szybkość, zwinność, koordynację, gibkość oraz jakże ważny w sztukach walki czas reakcji i timing. Można również dopatrzyć się w nich elementów masażu (głównie odcinka przykręgosłupowego). Doskonaląc ukemi doskonalimy pozytywnie swoje ego, wyzbywamy się niechęci i kształtujemy elementy współpracy.

Translate »